Ark

William Shakespeare‘den bir alıntıyla başlayan Grzegorz Jonkajtys ve Marcin Kobylecki imzalı bu distopik kısa filmin  arka planı aslında çok tanıdık. Bilinmeyen bir virüs tarafından neredeyse insan nüfusunun tamamının yok olduğu, sadece gemilerdeki insanların hayatta kaldığı bir dünyada geçen hikaye; özünde de bir keşif yolculuğunu anlatıyor. Bu keşfin yüzeysel yanı, diğer bütün gemilerin yaptığı gibi ıssız bir ada bularak, buraya yerleşmekle ilgili. Fakat bu filmi ilginç kılan ve baştaki Shakespeare‘den yapılan alıntıya anlam kazandıran yanı ise; bu keşfin aslında insanoğlunun içsel keşfine yol açması. Kıssadan hisseye Ark (Arka, 2007) , pek çok filmde, bilgisayar oyununda ve romanda kullanılan olası bir felaket senaryosu üzerinden insanoğlunun doğasını sorguluyor. Nerede hatta yaptığımızı, kendi doğamızı ve kaderi hatırlatıyor. Hikayeye uygun olarak seçilen müzik ve kullanılan renkler çok uyumlu. Sekiz dakikalık süresine rağmen, izledikten sonra insana hüzün veren bir kısa film. İnsanoğlunun hiçbir anlam ifade etmeyen katıksız öfkesine ve fevriliğine vurguda bulunan güzel bir yapım.

Yarın… Yine yarın… Yine yarın…
Sürüklenip gidiyor böyle bu boş yaşam,
Kayıtlı zamanın son hecesine kadar.
Dünlerimiz ise, onca budalaya ışık tutup,
Toprak altına giden yolu gösterdi, o kadar.
Sön artık, hadi sön, ömrü kısa kandil!
Yaşam dediğin yürüyen bir gölge,
Bir garip oyuncu;
Bir hışım sahnede dolanıp boy gösteriyor;
Sonra haber çıkmıyor zavallıdan.
Yaşam bir masal; kaçığın birinin anlattığı.
Şamata ve öfke dolu baştan başa;
Hiç bir anlamı yok.

William Shakespeare